ای ابوذر بر عمر خود بخیل تر از درهم و دینارت باش

ای ابوذر مبادا ناگهان مرگ تو را در حال لغزش و گناه دریابد، پس لغزش و گناه اقاله و جبران نشود و توانایی بازگشت برای تو نباشد، و آن کس که اندوخته تو برای او مانده تو را سپاسگزاری نکند، و آن کس که به سوی او می روی تو را که برای اشتغالات مادی و گرد آوردن مال از ادای وظیفه نسبت به او بازمانده ای معذور ندارد.

ای ابوذر هنگامی که صبح کردی به خویشتن نوید شامگاه مده، و هنگامی که به شام رسیدی صبح گاه فردا را به خویش باز گویی منما، (هم اکنون) از تندرستی خود پیش از آنکه دچار بیماری شوی و از زندگی خویش پیش از آنکه مرگ تو را در یابد (برای آخرت و دینت) بهره گیری کن، زیرا تو نمی دانی فردا بر تو چه نام نهاده خواهد شد، (زنده یا مرده).

ای اباذر چه افرادی که به استقبال و دنبال روز رفتند و نتوانستند آن روز را به پایان برسانند، یعنی عمرشان کفاف نکرد و اجلشان سرآمد؛ و چه بسیار افرادی که منتظر فردا بودند و برای فردا برنامه ریزی می کردند که فردا چه کنیم، و لکن به فردا نرسیدند.
اگر نگاهی به اجل خود و مسیر آن بکنیم آرزوهای دور و دراز که باعث مغرور شدن به آنها است را دشمن خواهی داشت.