پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: التَّوبةُ تَجُبُّ ما قَبلَها؛ توبه، گذشته ها را از بين مى برد. (عوالي اللآلي: 1/237/150)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: التّائبُ مِن الذَّنبِ كَمَـنْ لا ذَنْبَ لَهُ؛ كسى كه از گناه توبه كند مانند كسى است كه گناهى نكرده است. (كنز العمّال: 10174)

 

امام على علیه‌السلام التَّوبَةُ تَسْتَنزِلُ الرَّحمَةَ؛ توبه، رحمت را فرود مى آورد. (غرر الحكم: 1069)

 

امام على علیه‌السلام: لا شَفيعَ أنْجَحُ مِن التَّوبَةِ؛ هيچ ميانجى و شفيعى كاراتر از توبه نيست. (بحار الأنوار: 6/19/6)

 

امام على علیه‌السلام: إخْلاصُ التَّوبَةِ يُسقِطُ الحَوْبَةَ؛ توبه خالصانه گناه را مى زدايد. (غرر الحكم: 1264)

 

امام على علیه‌السلام: التَّوبَةُ تُطهِّرُ القُلوبَ و تَغْسِلُ الذُّنوبَ؛ توبه دلها را پاك می‌کند و گناهان را مى شويد. (غرر الحكم: 1355)

 

امام على علیه‌السلام: حُسْنُ التّوبَةِ يَمحو الحَوْبَةَ؛ توبه درست، گناه را پاك می‌کند. (غرر الحكم: 4862)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: ليسَ شَيءٌ أحَبَّ إلى اللّه ِ مِن مُؤمنٍ تائبٍ أو مُؤمنةٍ تائبةٍ؛ نزد خدا چيزى محبوبتر از مرد يا زن مؤمن توبه گر نيست. (بحار الأنوار: 6/21/15)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: كُلُّ بَني آدمَ خَطّاءٌ، و خَيرُ الخَطّائينَ التَّوّابونَ؛ همه آدميان خطا مى كنند و بهترين خطاكاران توبه كنندگانند. (الدرّ المنثور: 1/626)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: أمَا و اللّه ِ، لَلّهُ أشَدُّ فَرَحا بتَوبَةِ عبدِهِ مِن الرّجُلِ براحِلَتِهِ؛ هان! سوگند به خدا، كه شادى خداوند از توبه بنده اش بيشتر است تا شاد شدن مرد از [پيدا كردن ]شترش. (كنز العمّال: 10159)

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: لَلّهُ أفْرَحُ بتَوبةِ عبدِهِ مِن العَقيمِ الوالِدِ، و مِن الضّـالِّ الواجِدِ، و مِن الظّمآنِ الوارِدِ؛ هر آينه شادى خداوند از توبه بنده خود بيشتر است تا شادى نازايى كه بچّه مى آورد و گم كرده اى كه گمشده خود را مى يابد و تشنه اى كه به آب مى رسد. (كنز العمّال: 10165)

 

امام على علیه‌السلام: تُوبوا إلى اللّه ِ عزّ و جلّ، و ادْخُلوا في مَحبّتِهِ، فإنَّ اللّه َ عزّ و جلّ يُحِبُّ التّوّابينَ و يُحِبُّ المُتَطهِّرينَ، و المؤمنُ تَوّابٌ؛ به درگاه خداوند عزّ و جلّ توبه بَريد و به محبّت او درآييد؛ زيرا خداوند عزّ و جلّ توبه گران و پاكيزگان را دوست مى دارد. مؤمن، توبه گر است. (الخصال: 623/10)

 

امام باقر علیه‌السلام: إنَّ مِن أحَبِّ عِبادِ اللّه ِ إلى اللّه ِ المُفَتَّنَ التّوّابَ؛ از جمله محبوبترين بندگان نزد خداوند، گنهكار توبه گر است. (بحار الأنوار: 6/38/64)

 

امام باقر علیه‌السلام: إنَّ اللّه َ تعالى أشَدُّ فَرَحا بتوبةِ عبدِهِ مِن رجُلٍ أضَلَّ راحِلَتَهُ و زادَهُ في ليلةٍ ظَلْماءَ فوجَدَها، فاللّه ُ أشَدُّ فَرَحا بتَوبَةِ عبدِهِ مِن ذلكَ الرّجُلِ براحِلَتِهِ حِينَ وجَدَها؛ شاد شدن خداوند از توبه بنده اش بيشتر است تا شاد شدن مردى كه در شبى تار شتر و ره توشه خود را گم كند و سپس آن را بيابد. خداوند از توبه بنده خود شادتر می‌شود تا آن مرد كه از پيدا كردن شتر خود شادمان مى گردد. (الكافي: 2/435/8)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: أمَّا عَلامةُ التّائبِ فأربَعةٌ: النَّصيحةُ للّه ِ في عَمَلِهِ، و تَرْكُ الباطِلِ، و لُزومُ الحَقِّ، و الحِرْصُ على الخَيرِ؛ نشانه توبه گر چهار است: اخلاص عمل براى خدا، فرو گذاشتن باطل، پايبندى به حق و آزمندى به نيكى. (تحف العقول: 20)

 

امام على علیه‌السلام: غَرَسُوا أشْجَارَ ذُنوبِهِم نُصْبَ عُيونِهِم و قُلوبِهِم و سَقَوها بمِياهِ النَّدَمِ، فأثْمَرَتْ لهُمُ السَّلامةَ، و أعْقَبَتْهُمُ الرِّضا و الكَرامَةَ؛ ـ در توصيف توبه گران ـفرمود: درختهاى گناهان خود را در برابر ديدگان و دلهاى خويش نشانده اند و آن‌ها را با آب پشيمانى آبيارى كرده اند. اين درختها براى آنان ميوه سلامت داده و خشنودى و كرامت در پى آورده است. (بحار الأنوار: 78/72/38)

 

امام على علیه‌السلام: التَنَزُّهُ عنِ المَعاصي عِبادَةُ التَّوّابينَ؛ دورى كردن از گناهان، عبادت توبه گران است. (غرر الحكم: 1758)

 

امام زين العابدين علیه‌السلام: و اجعَلْنا مِن الّذينَ غَرَسُوا أشْجَارَ الخَطايا نُصْبَ رَوامِقِ القلوبِ، و سَقَوها مِن ماءِ التّوبَةِ، حتّى أثْمَرَتْ لَهُم ثَمَرَ النَّدامَةِ، فأطْلَعْتَهُم على سُتورِ خَفِيّاتِ العُلى، و أرْوَيْتَهم (آمَنْتَهم) المَخاوِفَ و الأحْزانَ.. . فأبْصَروا جَسِيمَ الفِطْنَةِ، و لَبِسُوا ثَوبَ الخِدْمَةِ؛ ـ در مناجاتش ـ گفت: بار خدايا ! بر محمّد و دودمانش درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه درختهاى گناهان را در برابر ديدگان دل خود نشاندند و با آب توبه آبيارى شان كردند، تا آن كه ميوه پشيمانى برايشان به بار آورْد. در نتيجه، ايشان را از نهان هاى عالم بالا آگاه ساختى و از ترسها و اندوهها ايمنشان گردانيدى.. . پس، به هوشيارى بزرگى دست يافتند و جامه خدمت گزارى به تن كردند. (بحار الأنوار: 94/127/19)

 

امام زين العابدين علیه‌السلام و اجْعَلْنا مِن الّذينَ.. . قَطَعوا أسْتارَ نارِ الشَّهَواتِ بنَضْحِ ماءِ التَّوبَةِ، و غَسَلوا أوْعِيَةَ الجَهلِ بِصَفْوِ ماءِ الحَياةِ؛ ـ در مناجات ـگفت: و ما را از آنان قرار ده كه.. . پرده هاى آتشِ خواهشهاى نفس را با ريختن آب توبه گسستند و ظرفهاى نادانى را با زلال آب زندگى شستند. (بحار الأنوار: 94/127/19)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: تُوبُوا إلى اللّه ِ، فإنّي أتُوبُ إلى اللّه ِ في كُلِّ يومٍ مائةَ مَرّةٍ؛ به درگاه خدا توبه بريد كه من روزى صد بار به درگاه او توبه مى كنم. (كنز العمّال: 10171)

 

امام صادق علیه‌السلام: التَّوبَةُ حَبْلُ اللّه ِ و مَدَدُ عِنايَتِهِ، و لا بُدَّ للعبدِ مِن مُداوَمةِ التّوبَةِ على كُلِّ حالٍ. و كلُّ فِرقَةٍ مِن العِبادِ لَهُم تَوبَةٌ، فتَوبَةُ الأنبياءِ مِنِ اضْطِرابِ السِّرِّ، و تَوبَةُ الأصْفياءِ مِن التَّنفُّسِ، و تَوبَةُ الأولياءِ مِن تَلْوِينِ الخَطَراتِ، و تَوبَةُ الخاصِّ مِن الاشْتِغالِ بِغَيرِ اللّه ِ، و تَوبَةُ العامِّ مِن الذُّنوبِ؛ توبه، ريسمان خدا و لشكر عنايت اوست. بنده بايد در هر حال بر توبه مداومت ورزد. هر گروهى از بندگان را توبه اى است: توبه انبيا از اضطراب درون و توبه اصفيا از نَفَس كشيدن [بدون ياد خدا ]و توبه اوليا از وارد شدن خطورات گوناگون به دل و توبه خاصّان از پرداختن به غير خدا و توبه عوام از گناهان است. (بحار الأنوار: 6/31/38)

 

پيامبر اکرم صلی‌الله عليه و آله: إنَّ اللّه َ غافِرٌ إلاّ مَن شَرَدَ على اللّه ِ شِرادَ البعيرِ على أهْلِهِ؛ خداوند آمرزنده است مگر كسى را كه از طاعت او، همچنان كه شتر از صاحب خود مى رمد و مى گريزد، بگريزد. (كنز العمّال: 43717)

 

امام على علیه‌السلام: مَن اُعْطِيَ التَّوبَةَ لَم يُحرَمِ القَبولَ، و مَن اُعْطِيَ الاسْتِغْفارَ لَم يُحرَمِ المَغفِرَةَ؛ به هر كس [توفيق] توبه داده شود از قبول آن محروم نمی‌شود و به هر كس [توفيق ]استغفار عطا گردد از آمرزش محروم نمى ماند. (بحار الأنوار: 69/410/124)