موجبات سعادت

امام صادق علیه‌السلام: إنّ اللّه َ تباركَ و تعالى يَنقُلُ العَبدَ مِنَ الشَّقاءِ إلى السَّعادَةِ، و لا يَنقُلُهُ مِن السَّعادةِ إلى الشَّقاءِ؛خداوند تبارك و تعالى بنده را از بدبختى به خوشبختى منتقل می‌کند، ولى از خوشبختى به بدبختى منتقل نمی‌کند. (التوحيد: 358/6)

امام صادق علیه‌السلام فِيمَن زارَ الحسينَ علیه‌السلام عارِفا بِحَقِّه: و إن كانَ شَقِيّا كُتِبَ سعيدا، و لم يَزَلْ يَخُوضُ في رَحمَةِ اللّه ِ عَزَّ و جلَّ؛ـ درباره كسى كه حسين علیه‌السلام را با آگاهى از حفرمود: اگر بدبخت باشد، خوشبخت نوشته می‌شود و پيوسته در رحمت خداوند عزّ و جلّ غوطه مى خورَد. (كامل الزيارات: 307/517)

امام صادق علیه‌السلام ـ فِيمَن قَرَأ سورةَ «الكافِرُونَ» و«الإخلاصِ» في: و إن كانَ شَقيّا مُحِيَ مِن دِيوانِ الأشقياءِ، و اُثبِتَ في دِيوانِ السُّعَداءِ؛ ـ درباره كسى كه سوره «كافرون» و «اخلاص» را در نمافرمود: اگر بدبخت باشد، نامش از ديوان شور بختان پاك می‌شود و در ديوان نيكبختان ثبت مى گردد. (ثواب الأعمال: 155/1)

امام صادق علیه‌السلام ـ بَعدَ ذِكرِ دعاءٍ ـ: ما مِن عَبدٍ مُؤمِنٍ يَدعُو بِهِنَّ مُقبِلاً قَلبُهُ إلى اللّه ِ عَزَّ و جلَّ إلاّ قَضَى حاجَتَهُ، و لَو كانَ شَقِيّا رَجَوتُ أن يُحَوَّلَ سَعِيدا؛ـ بعد از ذكر دعايى ـفرمود: هر بنده مؤمنى كه، با توجّه قلبى به خداوند عزّ و جلّ، اين دعاها را بخواند، خداوند حاجتش را برآورده سازد و چنانچه بدبخت باشد، اميد دارم كه خوشبخت گردد. (الكافي: 2/516/1)